ตอนพิเศษ

       ตอนพิเศษ สำหรับคนพิเศษ ในชีวิตได้ชึ้นชื่อว่าเป็นลูกคนเดียวมาเกือบสิบปี หลายคนอาจจะมองว่าพ่อแม่ตามใจ ก็มีบ้างนิดหนึ่งแต่ที่บ้านจะออกแนวหวงและห่วงเวอร์ ตอนสมัยเด็กกว่าถีบจักรยานเป็นเนี่ยก็ใช้เวลานานกว่าเด็กปกติ เพราะพ่อแม่กลัวลูกเจ็บ 

        แต่พอถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจว่าจะเรียนที่บ้านหรือในเมืองดี ฉันเลือกที่จะลองใช้ชีวิตในแบบของฉันดูบ้างเพื่อต้องการแสดงให้ท่านเห็นว่าเราดูแลตัวเองได้นะไม่ต้องห่วงลูกคนนี้นักหรอกค่ะ แต่สุดท้ายฉันทนไม่ได้หนีออกจากบ้าน(ลุง)เพื่อที่จะกลับบ้าน(หาพ่อกับแม่) ญาติๆตามหากันให้วุ่นท่ามกลางสายฝน พอพี่ชายมาเจอก็จะพากลับบ้าน แต่เราก็ดื้อไม่กลับ พี่ชายก็เลยหลอกล่อพาไปบ้านเพื่อน(สาว) ซะงั้น ผ่านไปเกือบ 4 ชั่วโมงที่หายตัวไป ลุงตัดสินใจโทรศัพท์บอกที่บ้าน พ่อและแม่ต้องขับรถจากบ้านเกือบร้อยกิโลเมตรเพื่อมาหาเรา มาถึงบ้านลุงเกือบเที่ยงคืนกว่า เป็นวันที่ฉันทำให้แม่ฉันต้องร้องไห้...ทุกครั้งที่คิดเรื่องนี้เหมือนอะไรมาจุกอกทุกที

         ทุกวันนี้ท่านทั้งสองยังบ่นเป็นอาจิณเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ที่จำได้ขึ้นใจพ่อบอกว่า "ให้ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด รักษาคำพูด อย่าทำให้คนอื่นต้องเดือดร้อน" ส่วนแม่ชอบขึ้นต้นด้วยคำว่า "ถ้าไม่รักจะไม่บ่นเลยซักคำ.....(และตามมาด้วยคำสอนอีกมากมาย)" เดือนนี้ได้จัดทริปพิเศษสำหรับครอบครัว ดีใจที่ตัวเองได้ทำในสิ่งที่เคยตั้งใจไว้อาจจะติดอุปสรรคนิดหน่อยแต่ก็ผ่านพ้นไปได้  
และขอขอบคุณสำหรับผู้ที่ให้ข้อมูลเดินทางในทริปนี้นะค่ะ