เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วได้หยิบหนังสือ คู่มือมนุษย์ ไปอ่านแทบจะหยิบไปทุกที่เพราะเป็นหนังสือที่อยากอ่านมานานแล้ว ซึ่งเป็นหนังสือที่ต้องใช้สมาธิในการอ่านอย่างมาก อ่านแล้วไม่เข้าใจต้องกลับไปอ่านตั้งแต่เริ่มใหม่ ที่สำคัญอ่านแล้วทำไม่ได้นี่ซิฉันว่ามันยากกว่า เช่นประโยคในหนังสือ "เราจะพ้นจากความทุกข์โดยสิ้นเชิงด้วยลำพังเพียงการกระทำความดีอย่างเดียวเท่านั้นยังไม่พอ" ท่านบอกว่าทุกอย่างเป็นอนัตตา อย่ายึดติดผูกพันในสิ่งนั้นซึ่งต้องอาศัย ศีล สมาธิ และปัญญา เมื่ออ่านไปพิจารณาตัวเองไปซึ่งคิดว่าตัวเองป่วยเป็นโรค Spiritual Disease ยากที่จะรักษาให้หายขาด (ถ้าผู้อ่านอยากรู้ก็ลองไปค้นดูนะค่ะ เผื่อคนก็เป็นโรคเดียวกัน)
อีกใจความหนึ่งในเล่มนี้กล่าวว่า "การที่คนเราปฏิบัติหน้าที่ หรือประกอบอาชีพอย่างใดอย่างหนึ่งซึ่งมีอุดมคติสูงอย่างสุดความสามารถนั้น นับว่าเป็นการประพฤติธรรมอย่างเต็มที่อย่างหนึ่งอยู่ในตัว" ก็ถือว่าเป็นการดีนะค่ะทำงานที่ตนเองรักและถือเป็นการปฏิบัติธรรมได้ด้วย และประโยคเด็ดที่หยิบขึ้นมาแซวแม่ตัวเองบ่อยๆคือ "ความแก่นี้ดี ทำให้ไม่มีแรงด่าใคร ตีใคร" แม่ก็จะสวนกลับด้วยประโยคอันคุ้นหูว่า "ไม่รักจะไม่บ่น ไม่ว่า สักคำหรอก...ลูกค้ำลูกคูณ" ฮาฮา
